De twee weken op Gili Gede

De afgelopen twee weken is er hard gewerkt aan de boot. Het begon met een schoonmaakactie rond de waterlijn. Borstels in de aanslag en die groene aanslag kreeg geen kans. Tussendoor genoten we volop van deze mooie plek in de haven. Het zwembad was een lifesaver, en het restaurant smaakte prima. Maar de echte vondst kwam toen we na wat speurwerk een ander restaurantje op het kleine eilandje ontdekten. Goedkoper, lekkerder én – hou je vast – grotere porties. Een feest voor de maag, elke keer weer.

Het was fijn om hier weer te zijn, al was het voor Esmee wat minder chill. Daan en ik waren druk met de boot, maar Esmee verveelde zich een beetje. Dus zo trokken Daan en Esmee er nog een een paar dagen samen op uit – Lombok verkennen en daarna door naar Bali. Vanaf daar zal Esmee dan ook weer terug vliegen naar Nederland. Perfect geregeld, want zo kon ik rustig verder klussen. Met zuur ging ik de aanslag op de romp te lijf, en daarna was het tijd voor het grote werk: de boot in de was zetten. Vanaf het surfboard smeerde ik laag na laag, twee aan elke kant, wat neerkwam op vier dagen poetsen. Niet echt een pretje, maar man, wat was het nodig. De Challenger zag er niet toen we begonnen, maar nu blinkt ze weer als een pareltje. Zo kan ze er weer even tegenaan.

De schrik van de twee weken zat hem in een giftige waterslang die ineens om mijn been kronkelde. Ik zweer het, ik sprintte bijna over het water de steiger op! Gelukkig geen gil, ik hield het cool. Maar daarna weer het surfboard op om verder te gaan was wel een dingetje. Het aanpakken van de problemen ging gewoon door. Met onder andere het volgende: de watermaker liet het afweten – conclusie: de druksensor is kapot. Succes met een nieuwe vinden hier, dat wordt nog wat. Het aanpakken van communicatiesysteem (NMEA 2000) van Raymarine ging beter. Zo spoorde ik de kortsluiting snel op – in een “waterdichte” kabelverbinding, hoe ironisch. Net toen ik alles had gefixt en dichtgemaakt, trok er een giga bui over. Dikke storm, boten die losrukten van de steiger en schade opliepen… chaos overal. Maar de Challenger? Die lag gewoon te shinen, onverstoorbaar.

Het was voor de rest vrij rustig in de haven qua boten en ook qua mensen, maar de buren waren er gelukkig wel. Zo zaten we aan het einde van de middag vaak even in het zwembad te relaxen met een biertje – altijd gezellig. De grootste lol en chaos hadden we toen een lokaal jochie het zwembad versierde met een drolletje, precies terwijl we daar met z’n allen stonden. Het werd een dolle boel, maar een echte moeder sprong in actie en schepte de boel eruit. Heldin!

Daan kwam terug met verhalen van een top tijd op Lombok en Bali. De boot is in deze twee weken een stuk opgeknapt, en we hebben wat onderdelen besteld – al is het nog maar de vraag waar, wanneer en óf die ooit aankomen. Maar ach, dat is van later zorg.

Nu eerst naar een ankerplaats, daar waar niet betaald voor hoeft te worden. Wat was het heerlijk om in de haven te liggen, Helma en Oma bedankt!!, maar achter het eigen ankertje liggen is toch meer ons ding.

Daan & Jeroen