We zijn onderweg

 Wat een heftige nacht hebben we gehad. Dit was zeker de slechtste nacht tot nu toe. Wat ging de boot te keer. Er stond deining de baai in en hier lagen een groot gedeelde van de nacht dwars op. Dit betekenden dus slingeren als een gek. Niet ideaal als laatste nacht…

Beide vonden we het hierdoor ook geen tijd om ons bed uit te gaan om 0800. Het werd dus ietsje later en om 0930 waren we beide ons bed uit.
Even een ontbijtje erin gestopt en toen moesten we het bootje opruimen.
Fijn dat het echt Engels weer was, alles nat… dus het bootje leeg laten lopen, naar binnen toe, afdrogen en opbergen. Daarna moesten alleen de hoezen nog van de zeilen worden afgehaald.

Klaar om te vertrekken, maar niet voordat we nog 1 keer het weer hadden bekeken, ons hadden uitgeklaard en nog een lekker broodje kip hadden gegeten.

Toen was het echt tijd om weg te gaan. Heel fijn dat de regen gestopt was. Motor starten, anker binnen halen, het anker goed vastzetten en de zeilen hijsen.

Daan heeft zijn eerste dutje op zee er al op zitten en zijn eerste dolfijn ook al gezien.
Jeroen was helaas bezig met het snijden van de groeten voor vanavond… en dat is hoog aan de wind varend op zee al een kunst opzich.

Daan staat nu een heerlijke pasta te maken. Het wordt vanavond een carbonara met spinazie en garnalen.
Om het een beetje werkbaar te houden binnen, varen we iets hoger aan de wind dan eigenlijk kan. We varen dus niet zo snel, maar eten koken is nu een stuk makkelijker en veiliger.
Als we de pasta naar binnen aan het schuiven zijn kunnen we weer normaal varen.

De wachten hebben we zo ingedeeld:
Daan 2100-2400
Jeroen 2400-0300
Daan 0300-0600
Jeroen 0600-0900
Om 0900 proberen we samen te ontbijten. En dan kijken we de rest van de dag weer wie er vaart en wie mag relaxen/slapen.

Straks ons klaar maken voor de nacht. Maar eerst genieten van het eten.

Daan & Jeroen

Nou we hebben nog meer dolfijnen gezien  tijdens het voorlezen van dit bericht sprongen ze naast en voor de boot omhoog. Jammer dat we nu niet voor kunnen kijken.