Doorgaan naar hoofdcontent

Road trip - Daan in Australie

08/11/2024


Hippies, als je aan Byron bay denk je aan hippies. Er zijn een aantal hostels in Byron bay. Een daarvan staat bekent als het hippie hostel Art factory. De rest leek allemaal wat meer op een normaal hostel. Ik besloot naar het hippie hostel te gaan. Hoe is dit nou om met allemaal hippies om te gaan? Eigenlijk echt super leuk. Iedereen zo chill en vrolijk. S’avonds gaan er mensen muziek maken overdag wordt er volleybal gespeeld en tot diep in de nacht drugs gebruikt. Het was echt bijzonder dat ik om 3 uur s’nachts terug kwam van de kroeg om de meeste hippies daar nog steeds te zien zitten met hun party poedertjes als ik het zo mag noemen. Niks voor mij maar een praatje en lekker ouwehoeren kan ik wel. Dus het feestje ging mooi door na 3 uur. 


Het was wel elke dag vroeg op staan om te gaan surfen. Het strand was ongeveer 20 minuten lopen. Dat is best wel een dingetje met een surfboard. Gelukkig heb ik een boardbag en maakt dit  het tillen een stuk gemakkelijker. De surf was nog steeds niet fantastisch. Er staat zoveel wind elke keer dat het geen goede condities zijn. Toch besloot ik elke keer wel om te gaan. Het blijft een goede workout. Naast het surfen is er ook gehiked naar de beroemde vuurtoren. Wat een prachtplaatje is dat. Je krijgt uitzicht op de andere kant van de baai en alle golven die met een geweld tegen de rotsen aan komen. Er zijn aardig wat mensen die zich verkeken hebben op de ruk winden hier. We hebben wel 23 hoedjes geteld op de berg. Toch zonde van de natuur en al die mooie petten. 


De roadtrip, op de een na laatste dag kreeg ik een berichtje in een backpackers app “Does someone like to join on a roadtrip to Sydney” Dat sprak mij erg aan. Wel betekende dit dat ik afscheid moet nemen van Byron en dat wou ik eigenlijk niet. Toch besloot ik om een berichtje te sturen en met succes. Het bleek een roadtrip te zijn met een Nederlandse jongen en een Duits meisje. Het contact had ik met Anna het duitse meisje. We besloten s’avonds in de beroemde piano bar even kennis te maken. In deze bar spelen ze elke dag van 08:00 tot 00:00 live muziek op de piano. Je vult dan een briefje in met een verzoek nummer. Die zoeken zij dan even op en performen dat voor het publiek. Dit was en bleef de beste bar van heel AustraliĆ«. Wat een top sfeer. De ontmoeting met Anna ging goed misschien komt dat ook wel omdat er een borrel in zat. Het enige probleem nu nog was mijn surfboard. Die kon helaas niet mee. Ik besloot hem dus te verkopen nog geen 10 minuten later had ik al een afspraak staan voor de volgende morgen en met succes want de meneer wou het surfboard graag kopen. Erg jammer want ik was er nog steeds zo blij mee. Wel heb ik er meer geld voor terug gekregen dan dat ik hem heb gekocht. Dat maakte het verlies een stukje makkelijker. 


Die zelfde dag begon de roadtrip naar Sydney. Het plan? Tja die was er niet echt. We wouden in ieder geval onder weg stoppen en er een paar dagen over doen. De eerste stop was Arrawarra een super klein dorpje waar alleen gesurfd wordt. Wat zat ik mezelf op te vreten toen ik zag dat er hier geen wind was, maar wel goede golven. Had ik hier zelf heen moeten komen met mijn plank? Het is er nooit van gekomen helaas. De tweede stop was emerald beach. Hier is een coast walk van ongeveer 2 uur die je naar een vuurtoren brengt. Tijdens de wandeling wordt je overspoeld  door kangaroos. Je kan letterlijk naast ze gaan zitten. Sommige zijn klein de mannetjes zijn groot en showen hun biceps, andere leven nog in de buidel van moeders. Wat ze allemaal gemeen hebben dat ze overal hun uitwerpselen achter laten. Overal waar je keek lag het je moest er dus ook doorheen slalommen had geen zin. Overbodige moeite zou dat zijn geweest. Na de mooie wandeling was het nog een klein half uurtje rijden naar Coffs Harbour waar ik voor het gezelschap een sate curry heb gemaakt. Daarna zijn we de kroeg in gedoken.


De volgende dag was er eigenlijk weer geen plan, maar wat Anna en mij wel erg verraste was de opmerking van Martijn. Die trouwens uit Lunteren komt. Lekker dichtbij ik denk dat ik niemand ben tegen gekomen in 2,5 jaar reizen die dichterbij dan Lunteren van mij woonde. Verder kennende ik Martijn niet. Hij gaf aan dat die vanavond in Sydney wou aan komen. Maar? Hoezo? En waarom dan? We zouden er toch een paar dagen over doen. Blijkbaar vond die het gezelschap niet leuk genoeg. Of had die haast om het Opera house te zien. Precies weten we niet waarom die dat opeens wauw. Ik was het er helemaal niet mee eens en besloot aan te geven dat ik in Newcastle uitstap. Dan zou ik daar een nachtje overnachten en de volgende dag naar Sydney gaan. De trein van Sydney naar Newcastle was goed te betalen. 5 euro voor 3 uurtjes nog goedkoper dan met de auto rijden. 


Was de roadtrip uiteindelijk geslaagd helaas niet. Het had zoveel leuker kunnen zijn als het de groep dynamiek wel klopte. Helaas weet je dit niet van te voren en ben ik wel op een redelijk goedkopen wijze naar Sydney gereisd. In Sydney kom ik er pas achter hoe duur overnachten echt is in Australiƫ.


Daan





Reacties

Populaire posts van deze blog

Spinakker tape

De voorbereidingen voor de oversteek zijn vandaag weer in volle gang. Tenminste voor Ollie en Daan, want Jeroen ligt nog steeds ziek op bed. Ollie heeft s’ochtends de afwas gedaan en Daan water gehaald bij het dingy dock.  S’middags wou Ollie graag wat dingen regelen op ze laptop. Dit kon niet aanboord, want ons internet was op. Daan wou boodschappen doen en een nieuw internet kaartje kopen. Dus Ollie en Daan zijn samen naar de kant gegaan en hebben Jeroen aan ze lot overgelaten.  Sailing Ohana de catamaran waar we laatst een cake voor hebben gemaakt. Zij zijn al een tijdje onderweg naar Paaseiland. Zij hebben in de eerste dagen hun spinnaker gescheurd. Ze hebben ons gevraagd of we daar reparatie tape voor konden halen en mee wouden nemen naar Paaseiland. Dit konden we niet vinden in Panama city. Dus hebben we gevraagd aan andere cruisers die nog aan de andere kant van het kanaal zijn of ze die mee kunnen nemen bij de zeilmaker in Shelter bay marina.  Parker en Katy...

Snel naar de hagedissen

Rond 0700 uur zouden we vertrekken, dus om 06:00 stond de wekker. We werden gelukkig blij verrast met het weer. Weliswaar wat wolken maar ook blauwe lucht en een zonnetje. Na 2 grauwe regenachtige dagen zagen Cooktown en vooral de omliggende bergen er magisch uit in de ochtend gloren. Even ontbijten, het laatste afval naar de kant, het bootje aan dek en de afwas was het tijd om te vertrekken. De bestemming Lizzard Eiland. Ruim 50 mijl verder op en een van de 3 onderzoek stations van het Great barrier reef. Het zeil was nog dubbel gereefd en dit was nog steeds wel nodig. Het eerste stuk tot aan de kaap hingen we aan de wind, hierna konden we wat afvallen en begon de boot echt te lopen. Wat een racemachine kan het toch ook zijn. Harry was weer eens uit bed gehaald een stuurde de boot prefect naar dit bijzondere eiland. Snel ook! De gemiddelde snelheid deze tocht van 53 mijl was wel 7.6 knopen! Aangekomen bij Lizzard eiland waren we natuurlijk lekker eigenwijs. Onder een afkeurende blik, ...

We zijn onderweg

  Wat een heftige nacht hebben we gehad. Dit was zeker de slechtste nacht tot nu toe. Wat ging de boot te keer. Er stond deining de baai in en hier lagen een groot gedeelde van de nacht dwars op. Dit betekenden dus slingeren als een gek. Niet ideaal als laatste nacht… Beide vonden we het hierdoor ook geen tijd om ons bed uit te gaan om 0800. Het werd dus ietsje later en om 0930 waren we beide ons bed uit. Even een ontbijtje erin gestopt en toen moesten we het bootje opruimen. Fijn dat het echt Engels weer was, alles nat… dus het bootje leeg laten lopen, naar binnen toe, afdrogen en opbergen. Daarna moesten alleen de hoezen nog van de zeilen worden afgehaald. Klaar om te vertrekken, maar niet voordat we nog 1 keer het weer hadden bekeken, ons hadden uitgeklaard en nog een lekker broodje kip hadden gegeten. Toen was het echt tijd om weg te gaan. Heel fijn dat de regen gestopt was. Motor starten, anker binnen halen, het anker goed vastzetten en de zeilen hijsen. Daan heeft zijn eerste...