Ellende op de ankerplek

 Ons vertrek uit de haven ging niet bepaald vlekkeloos. De ochtend dat we wilden gaan, besloot de ankerlier er ineens mee op te houden. Paniek? Nee joh, we doken er meteen op. Bleek gewoon roest en vuil te zijn! Een beetje schoonmaken en smeren, en hij deed het weer als een zonnetje. Opgelost! Met de motor tuften we daarna naar een ankerplaats. Alleen, dat werd nog een dingetje. Het was daar óf belachelijk diep, óf je moest akelig dicht bij het rif gaan liggen. Na een paar rondjes varen en dieptes checken, besloten we het maar tussen het eilandje en Lombok te proberen. Wel veel stroming, maar een fijne zandbodem op 7 meter in plaats van 23. Nu liggen we hier prima beschut voor de zware wind die met de voorspelde buien meekomt.

We deelden de plek met drie andere boten, maar iedereen was vooral met zichzelf bezig. Geen gezellige borrels dus… alleen een kort praatje met het Zuid-Afrikaanse koppel naast ons over de beste ankerplek. En toen kwamen die buien. Man, wat een wind! Windkracht 7 à 8, en dat is achter je anker altijd even spannend. Gelukkig hield het anker zich zoals altijd, maar op een gegeven moment kwam er zo’n dikke vlaag van opzij dat de boot zo scheef ging dat de glazen van tafel kletterden. Best extreem voor een baaitje waar geen golven kunnen opbouwen. We keken elkaar aan en waren best onder de indruk.

Verder gebeurde er op deze ankerplaats niet zoveel. Tijdens de regenachtige dagen zaten we vooral lekker binnen, ruimden we de boot op en childen we wat. Op de zonnige dagen haalden we alle kussens tevoorschijn om te luchten en probeerden we het roer van de windvaan schoon te krabben. Dat lukte uiteindelijk, maar het had een prijs: Jeroen lag drie dagen plat. Eén verkeerde beweging en bam, zijn rug zei nee. Op de eerste avond was de pijn zo erg dat zelfs ademen een olympische sport werd. Gelukkig deed een combi van diclofenaczalf, paracetamol en ibuprofen na een uur z’n werk, en kon hij eindelijk ontspannen en slapen. Daan sprong in de verzorgende rol – drinken en eten op bed, de hele mikmak. Hij vroeg zelfs ChatGPT om medisch advies. Conclusie? “Laat hem liggen, het trekt vanzelf weg.” En jawel,  uiteindelijk klopte dat. 

Na een paar dagen kwam Jeroen weer tot leven. Klein beetje zwemmen, korte wandelingetjes op het eilandje en uiteindelijk het laatste stukje roer schoongekrabd. Toen was het wachten op de wind. Die liet even op zich wachten, maar uiteindelijk kwam-ie, en zo was het tijd om deze baai gedag te zeggen. Op naar een nieuw plekje waar we kunnen surfen en wat winkeltjes/restaurantjes hebben. Afhankelijk van de wind in 1 of 2 dagen te bereiken. Gelukkig is er ook nog een baai halverwege waar we prima een nachtje kunnen slapen. 

Daan & Jeroen