Doorgaan naar hoofdcontent

Onze eigen weg creeëren



De lokale bewoonster had ons zo verwend met fruit gister dat Daan graag wat terug wou doen. Hij besloot een brownie te maken. Dat valt normaal bij iedereen wel in de smaak. Om 12 uur was ze er nog steeds niet. Toch wouden wij wel erg graag naar het vliegtuig en besloten we dus zelf te gaan. Daan had een YouTube video bekeken van een oude man. Die was vanuit dezelfde baai naar het vliegtuig gelopen en gaf aan dat het handig is om een machete mee te nemen. Het is namelijk allemaal aardig dicht gegroeid. 


Wij namen dus braaf onze machete mee, maar besloten toch om wel op teenslippers te gaan lopen. Ik zie de logica er niet in jullie wel? Het eerst stuk was goed te doen. Dit was een normaal pat langs struiken, bomen en veel kokosnoten. Uiteindelijk raakte we het pad kwijt en besloten op ons gevoel naar de andere kant te lopen. Een beetje navigeren door naar de zon te kijken en gaan met die banaan. Het was echt heel erg dichtbegroeid. Daan voorop met de machete om alle takken weg te hakken. We hebben ons een weg zien te vinden in alle begroeiing. Het was gelukkig ook niet echt erg ver binnen 45 minuten waren we aan de andere kant. 


Het vliegtuig was niet zo bijzonder. Het was erg klein en het water was troebel door al het opstuivende zand. Wat wel heel erg leuk was, was het open maken van de kokosnoten op het strand. We hebben er wel 5 open gemaakt. Er is niks lekkerder dan op een warme dag, op een strand met niemand ons om heen, heerlijk kokosnoot water te drinken. 


De terug weg verliep hetzelfde alleen wisten we deze keer waar we aan toe waren. Na 30 minuten waren we terug bij onze dinghy om naar de Challenger te varen. Justin maakte aan boord chicken tonight saté, maar dan zonder chicken, maar gehaktballetjes. We hadden nog wat gehaktballetjes met saté saus uit blik. Dus dit hebben we ervoor gebruikt. Super lekker en een leuk idee. We misten wel de kroepoek erbij, dat komt in Indonesië wel weer.


Jeroen, Justin & Daan

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...