Pitcairn

Het mocht niet mee zitten. Afgelopen nacht kwamen we weer eens in een wind stilte. Deze paar uur dobberen zorgde er voor dat we pas einde middag aan kwamen bij Pitcairn.

Om tien voor half 12 was het zover, land in zicht! Daan lag nog lekker te slapen, Ollie lag lekker te lezen, het brood was klaar om de oven in te gaan en op de horizon verscheen langzaam een grote rots. Deze rots is maar 1800m bij 3500m en 337m hoog. Een piep klein stipje op onze aardbol en een wonder dat dit ooit ontdekt is op deze bijzonder grote oceaan.

Het is een hele bijzondere plek, waar de huidige bewoners afstammen van de bemanning van de Bounty. Een schip waar de kapitein werd afgezet een boel Polynesische vrouwen vanaf Tahiti werden ontvoerd om zo ergens in de Stille oceaan op een eiland een nederzetting te creëren. De beste en vruchtbare eilanden waren eigenlijk allemaal al bezet. Uiteindelijke na een mislukte poging op een andere eiland zijn ze op Pitcairn terecht gekomen. Hier verbrande ze hun schip en volgt er een brute tijd met gevechten, moorden en misbruik. De geschiednis van Pitcairn is zo bizar dat je dit niet eens zou kunnen verzinnen.

Tegen het einde van de middag zeilde we langs deze bijzonder plek. Jammer dat we hier niet aan wal kunnen, maar met de huidige weervoorspelling is het helaas niet mogelijk. We spraken wel even met Brenda op de marifoon. Die zag ons aan komen varen en vroeg wat onze bedoeling was. Ze vond ons besluit wijs dat we doorzeilde, zo begon namelijk direct over het weer wat zou omslaan. Ze vond het wel nodig om ons meerdere malen te vertellen dat ze het heel druk op het eiland hadden. Het vrachtschip met de bevoorrading was namelijk bij het eiland en werd gelost. Volgens Ollie, die veel heeft gelezen over het eiland, een van de enige dagen dat ze ijsjes eten op het eiland. Hieronder, in Ollie's engels corner, vind je nog wat meer van de geschiedenis, wel in het engels maar Google translate kan je prima helpen.

We hebben vele fotos gemaakt van dit eiland, daarna lekker gegeten. Tjaptjoi, met een omelet en rijst. Daarna hebben we ons klaar gemaakt voor de nacht. De wind zal aantrekken, dus we varen nu met een 3e riff en de kleine genua. We varen een ruime koers dus we kunnen veel wind hebben zo.

De afstand naar gambier is nog net geen 300 mijl, we zijn benieuwd hoe snel dit zou gaan. Wind hebben we in ieder geval genoeg.

Ollie's Engels Corner

You say hello (Pitcairn), I say goodbye (Pitcairn).

With some forecasts predicting storm force winds around the island we are making the dash for the much more protected harbour of Gambier. Though we didn't land, we did sail right past the lonely little rock this afternoon, close enough to say hello to Brenda on VHF Ch16, who was very keen for us to know that today was a busy day as the supply ship was in. Thank you Brenda. We were all pretty disappointed at not being able to spend some time here, as this is really not somewhere we expect to be passing by again any time soon. The commercial route to Pitcairn is a flight to Tahiti, a flight to the Tuamotus, and a trip on the supply vessel to land on the island. Then a four month wait for the supply vessel to return and take you back to civilisation.

I've been reading a bit about the mutiny on the Bounty and the resultant society on Pitcairn. In the late 1700s, a British expedition led by William Bligh - tasked with collecting breadfruit trees from Tahiti to propagate on the slave plantations in the North Atlantic - came to the South Pacific for some months, not long after Captain Cook had "discovered" many of these islands. The blue water, idyllic tropical islands, and Polynesian girls were much enjoyed by the ships crew. So much enjoyed that a few decided delivering breadfruit to slave plantations was not their calling, so they staged a mutiny, casting the captain and some officers adrift in a launch, then set about to try and make a life in Polynesia. The story of those thrown off the ship is an epic tale of survival and navigation, with most making it back to England via the Dutch East Indies. It's possible that those on the wrong side of the mutiny were the lucky ones.

At this point, Pitcairn Island doesn't come into the picture. The mutinous crew first made for Tahiti where they picked up their girlfriends (plus kidnapped a few more women to make the gender ratio more favourable - good ol' colonialism vibes), then set about trying to find an island to settle on. Unfortunately for them, the best spots were taken by the Polynesian people, who weren't that keen on sharing. In fact, not just the best spots, but all the spots known to European navigators were occupied. So with the knowledge that the British Navy would soon hear about their antics and be on the way to give them a very stern telling off (and hanging), the crew sailed east in search their own island paradise.

Pitcairn Island takes its name from a British deckhand who spotted the island some years before the Bounty. But no ships had landed on the island before the Bounty crew and due to the inaccuracy of 18th century navigation, no one was even sure exactly where it was, or if it was even habitable. But after mooching around for some weeks at sea, the crew of the Bounty did find the island. And they found it pregnant with edible plants and fresh water, which had evidently been cultivated by someone many years prior, though there was no one left when they arrived. Another mysterious lost people. So they set up camp, burned the ship they arrived on, and proceeded to murder the fuck out of each other.

Most of the initial crew that landed on the island didn't last long (it turns out the sort of people who mutiny on a naval vessel, murder a bunch of Polynesians and kidnap women don't get along together well on a small isolated island), and 18 years later when an American seal hunting vessel came upon the island, only 1 man, 5 women, and an array of progeny remained. By this time the navy had searched for the lost ship but failed to find the runaways, and had written off the crew as lost at sea. Once they heard that a subset of the crew still remained, they let the whole mutiny thing slide, seeing as most of them were dead anyway. These are the ancestors of the modern day Pitcairners, who still occupy the smallest nation in the world, and are very keen for us to know that today was a busy day as the supply ship was in. Thank you Brenda.

Daan, Ollie & Jeroen