Gezonken Moai

Het was vandaag de dag dat we de gezonken Moai zouden vinden. Samen met de Kevin, Nele en Jean Pierre zouden we om 1400 naar de locatie van de Moai gaan. Om 1300 kwamen onze nieuwe Duitse vrienden aan boord voor de lunch. Ze hadden broodjes meegenomen en wat salades. Erg lekker om zo te kunnen lunchen, zeker omdat het brood aan boord op was. Ze waren helaas wel hun zeebenen vergeten en het schommelen van de boot maakte beide iets wat katterig. 

Gelukkig was buiten zijn en kijken naar de horizon een goede remedie. Het snorkelen naar de Moai was een flop. We hebben het gehele gebied afgezocht maar geen Maoi gevonden. Het schijnt een echte nepper te zijn die van beton in gemaakt maar dat zou de pret niet mogen drukken. Het koraal en de vissen waren wel mooi. Het koraal was wel wat diep op 15 meter. De vissen waren ook niet in grote getallen aanwezig. Al met al niet een bijzondere snorkel missie. Wel lekker gezwommen en dat in het kraak heldere blauwe water. We keken met gemak tot 25 meter diep, echt uitzonderlijk helder. Het was wel wat koud, na een kwartiertje a 20 minuten waren we allemaal goed klaar mee. 

Later kregen we te horen dat de Moai toch in een straal van 40m van de boei ligt. Goed veel begroeid en daarom valt die niet meer op.

Ollie onze professionele freediver is helaas niet mee geweest, dit komt omdat die waarschijnlijk een rib gekneusd heeft. Hierdoor moet die goed zijn rust nemen. Hoe wat en waar dit gebeurd is, dat weet die zelf ook niet. 

Daan en Ollie zijn ’s avonds nog naar de kant geweest voor voetbal. Er werd een finale gespeeld en hierbij hebben ze gekeken. Morgen komt er waarschijnlijk weer meer deining aan. Leuk om te surfen maar minder om naar de wal te varen. Gelukkig komt die pas opzetten in de loop van de dag. Hierdoor willen we ’s morgens nog wat boodschappen halen zodat we een paar dagen aan boord kunnen blijven als dat nodig is. 

Gelukkig zegt de voorspelling dat het maar anderhalve dag gaat duren.

Ollie’s Engels Corner

When Dutch explorer Jacob Roggeveen made landfall here on Easter Day in 1722, the population of the island, like much of the recently “discovered” western lands, were probably shocked by the huge ships and heavy artillery that appeared over the eastern horizon. But unlike the Americas, a huge landmass with many different cultures and peoples in some kind of contact with each other, the people of Rapa Nui had been floating on their own (more or less) through a vast ocean for at least the last 800 years. This island is the definition of isolation and climbing a volcano where you can see almost 360 degrees of ocean horizon makes it feel more like being on a boat than being on a continent. After our 20 day passage from Panama, the idea of a tiny world is familiar to us, but to imagine what it would be like to be floating on a rock the size of a small city, for generation after generation, never reaching any destination, is still impossible to comprehend.

Of course, we don’t know exactly what the indigenous population thought of the world outside their little universe, because so much of the history of Rapa Nui is lost (even the original name of the island - “Rapa Nui” was a name given to the island after European discovery). But the mystery of the island is part of what makes it so special. The story of the island is constructed through the highly interpretive oral tradition, and scant scientific evidence; made frequently inconclusive through interference - no, interaction - with the cultural artefacts by both visitors and inhabitants. There is so much mystery here. I mean, there are giant stone statues of up to 22 meters littering the green hillsides, staring eternally into the distance, once filled (or waiting to be filled) with the souls of deceased island royalty. And no one knows for sure how they moved them around, or how they were decorated, or why every single one of the 288 Moai erected were toppled by the descendants of the same people who spent an insane amount of effort creating these megaliths. There is something absolutely spine-chilling about seeing 8 ancient stone statues, each weighing more than the boat we live on, side by side face down in the dirt. These Moai represent a huge amount of human cooperation and energy, so to think that people decided to topple each and every one on the island gives some very freaky juju.

There are plenty of books and blogs about the history and culture of the island (including Jeroen’s synopsis in yesterday’s blog) so if any of this is interesting you should go read them. So I won’t try and explain any more because my brain is already close to exploding with what we’re seeing every day, and I don’t want it to start squirting out of my ears. Yesterday we were blessed to have Esteban guide us around the island, who was full of fascinating information, and whose philosophy of historical interpretation was so engaging. If anyone ends up for some reason in this wonderful place, Esteban is the man. Also look at the pictures with yesterday’s blog post. Crazy shit.