Doorgaan naar hoofdcontent

Rapa Nui

De dagen beginnen hier al flink langer te worden dan we gewend zijn na een jaar Caribisch gebied. Het daglicht bezint wel al vele malen later dan bij het vertrek vanuit de Panama. Hierdoor is het nu nog schemer donker om 08:00. Dit komt natuurlijk omdat we zo veel westerlijk zitten. We zitten ook veel zuidelijker en hierdoor zijn de dagen lang. Het is in Nederlands, het noordelijk halfrond winter, dan is het hier in het zuidelijk halfrond zomer.

De vagen contouren van Paaseiland werden met het daglicht steeds duidelijker. Wat we zelf verwachte weten we ook niet maar hopen natuurlijk op de grote stand beelden, de hoofden, langs de hele waterkant. Ze waren moeilijk te spotten, maar we zagen inderdaad de grote standbeelden in de verte.

Rapa Nui, Isla de Pascua, Paaseiland we zijn er. Na een nacht dobberen op zee lieten we om 10:00 het anker vallen in op de aangewezen plek van de autoriteiten. Wij hebben namelijk via de marifoon contact met hun gehad en zij stonden erop dat we op deze plek ankerde. Het is hier wel 25 meter diep, met onze 60 meter ketting liggen we op het moment goed genoeg. Mocht het gaan waaien dan moeten we misschien 20 meter lijn aan de ketting komen.

Het eiland is heel anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. Het is een mix tussen de Azoren en de Caribische eilanden. Veel heuvels, vulkanen en groen met gras en (palm)bomen. Vanuit onze ankerplek kunnen we de bekende standbeelden zien. Ze zijn overal, zelfs onderwater hebben we ons laten vertellen. Het beeld onderwater zou vast zijn neer gelegd door de duikscholen, maar gaaf is het wel. Het is ook nog eens dichtbij de boot, dus we gaan hier zeker freediven een deze dagen.. Naast de standbeelden hebben we ook uitzicht op een surfspot. Ollie wordt helemaal gek en wil graag, heel graag surfen.

Het inklaren ging makkelijk. Het was wel wat druk. 6 mannen met tassen en vele papieren stopte aan boord. Het maakte iets indruk maar gelukkig was het snel gepiept. De verse producten zouden we niet mogen houden, maar de limoenen en de knoflook waren niet gevaarlijk genoeg. Zo waren de mannen weer verdwenen, maar niet voordat Ollie en Daan met de immigratie meneer hadden afgesproken om morgen te gaan voetballen.

Na een middag opruimen en schoonmaken op de Challenger hebben we geborreld met de Senang. Fijn om na dagelijks contact elkaar weer te zien. Morgen gaan we samen onderzoeken wat de mogelijkheden zijn voor alle uitstapjes op het eiland.

Nu eerst nog een borrel om te vieren dat we deze grote tocht zonder brokken zijn door gekomen. Morgen komen we met alle cijfers. De gezeilde afstand, gem snelheid enz.

Ollie's Engels Corner

Going into yesterday morning we were hoping to make the final 150 miles of the passage and make Hanga Roa by nightfall, but this didn't quite happen. Attempting to make the magical 5.6kts we needed to stay on track, we set up the gennaker and had some good practice light wind sailing. But we quickly realised we were not going to make landfall before dark we resigned to a day of playing with the drone and stalling the boat to arrive the next morning…

Which we did, and now are at anchor off the west coast of the island, watching the long swell roll underneath the boat and crash on the shore in spray-framed waves that are begging to be surfed. The boat needed some post sail care so we have spent the day cleaning and the evening drinking one or two or three or more beers with our friends on Senang. Panama to Easter Island is a success and we will be sleeping sound tonight. Challenger is not moving.

Daan, Ollie & Jeroen

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...