Doorgaan naar hoofdcontent

terug naar beneden

Het was een bijzonder koude nacht op 1400 meter in het hutje Fare Mato. Per honderd meter omhoog gaat er een graad Celsius vanaf. Hierdoor lag de nacht temperatuur onder de 10 graden!! Brrr

Het plan was dat we vroeg aan onze tocht naar beneden zouden beginnen. Stefanie moest namelijk ook nog werken. Het originele plan was dus ontbijten in het donker en dan met het eerste licht naar beneden lopen.
Dit viel geheel in het water door de stevige buien en indrukwekkende klappen wind gedurende de nacht. Jeroen was als eerste zijn bed uit om 06:15. het eerste licht was al daar, maar ging gepaard met regen en wind.
De puppy moest uit en de rest wilde nog wel even slapen. Ik gaf ze groot gelijk want dit waren geen condities om naar beneden te lopen.

Pas 3 uur later, om 9 uur hadden we het ontbijt naar binnen gewerkt, de hut opgeruimd en onze tassen gepakt. De wind was gaan liggen maar het miezerde nog steeds. De voorspelde droge ochtend was ver te zoeken, de middag zou veel regen hebben. Er zat dus niks anders op dan voorzichtig naar beneden lopen. Stefanie had alle hoop op het bijwonen van haar laatste werkdag opgegeven. Zodoende hadden we alle tijd om rustig naar beneden te lopen.

Het viel gelukkig mee, er zijn een paar kleine val partijen geweest maar iedereen is op de berg gebleven. Halverwege de tocht naar beneden kwamen we uit de wolken en begon het zonnetje zelfs te schijnen.

Tussen 1 en 2 uur in de middag kwamen we aan bij het restaurant Belvedère. Hier besloten we onze tocht natuurlijk te vieren met een biertje of meer. De keuken zat helaas dicht toen we besloten om wat te eten. Hierdoor zat er niks anders op om met het laatste beetje daglicht aan de laatste 600 meter naar beneden te beginnen.

De voeten en benen deden zeer, een een uurtje was het pikke donker en iedereen had honger als een paard. Aan ons hike schema kan nog wel iets verbeter worden. We hadden wel weer mazzel dat we het laatste stukje achter in een pickup konden springen. De dames die reden zetten ons af bij de auto van Stefanie.
De grote vraag was nu waar we zouden eten. Ada stelde voor om 1 van de foodtrucks te proberen.

Zo aten moe maar zeker voldaan heerlijk friet met spareribs en rauwe vis in zeewater. Een mooie manier om dit avontuur af te sluiten.

Vannacht om 04:30 land Justin. Gelukkig weet hij waar de boot ligt en rijden er taxi's. Wij hebben besloten hem niet op te halen, dat doen we ons zelf maar niet aan. Het was namelijk al weer middernacht toen de boot was opgeruimd en we konden gaan slapen.
Jeroen vangt Justin op bij point Venus. We hopen stiekem dat de vlucht een beetje vertraagd. We kunnen de uurtjes slaap wel gebruiken.

Morgen doen we een soort van afscheidsparty dinner voor Stefanie. Die vliegt namelijk maandag weer richting huis. Dit zou vast wel weer uit de hand lopen…

Daan, Ollie & Jeroen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Gebombardeerd door eekhoorns

Onze dag begon ontspannen met het inmiddels vertrouwde luxe ontbijtje. Met getoast brood en tropisch fruit voelden we ons weer helemaal in de vakantiestemming. Vastbesloten om te genieten van zon en zee, gingen we op pad naar een resort met zwembad. Helaas bleek het zwembad alleen toegankelijk voor hotelgasten. Balen! Vooral voor Thom, die echt een hekel aan dat zand heeft. De prijzen waren hier nogal aan de pittige kant voor Balinese begrippen, dus dit werd niet eten en relaxen bij dit resort. Niet getreurd, we vonden al snel een charmant tentje naast het resort waar we met onze voeten in het zand (sorry Thom) konden lunchen. Terwijl we genoten van ons eten, werden we onverwachts gezelschap gehouden door enkele brutale eekhoorns. Deze kleine acrobaten smulden boven ons van vruchten en lieten de grote pitten zonder pardon naar beneden vallen. Het leek wel een gepland bombardement. Meerdere keren vielen deze met een flinke vaart op onze tafel, tot onze grote schrik. Esmee kreeg zelfs ee...

Geen wind, wel water

De wind was niet geheel aanwezig deze ochtend. Zeilen deden we nog wel maar het houd niet over… 2 knopen snelheid maar wel de goede kant op. Daarentegen was het wel heel rustig aan boord, rustig genoeg om de pomp van de watermaker te vervangen. Dat was dan ook het project van deze morgen. Slangen los, voeding los, wat signaal kabels los en zo stond de pomp op tafel. Het vervangen was niet heel moeilijk. De pomp met elektra motor er uit en de nieuwe er in. Wel even de leidingen over zetten van de oude naar de nieuwe pomp, en de druk sensor weer aansluiten als laatst deden we koel-ribben weer monteren. Hierna kon die weer terug en worden aangesloten. Daarna even testen en direct een paar uurtjes water maken. Fijn dat die het weer doet en hij lijkt wel stiller te zijn geworden. Voor de rest hebben nog even een paar uurtjes gevaren op de motor. Zo konden we wat stroom draaien en natuurlijk wat extra mijltjes maken. De wind kwam in de loop van de dag weeer een beetje terug maar in de avond ...

Challenger komt thuis!

  Na ruim 36.000 zeemijlen, 22 landen en een volledige rondje om de wereld, zeilt  Challenger  op zaterdag 25 oktober rond 14:00 uur Zeewolde weer binnen.  Wat ooit een plan was is nu een onvergetelijke ervaring. Drie jaar lang hebben we genoten, oceanen overgestoken, stormen uitgezeten, nieuwe vrienden gemaakt, onderdelen in de vreemdste uithoeken van de wereld opgescharreld en ontdekt dat er altijd nรณg een schroefje los kan zitten. En nu… varen we de laatste mijlen naar huis. ⚓️ Het voelt dubbel: blij dat we bijna zijn, maar ook een beetje melancholisch dat dit hoofdstuk van onze wereldreis bijna voorbij is. Wees welkom en kom naar de haven van Zeewolde om ons welkom te heten, een hand te geven of gewoon even te zwaaien terwijl  Challenger  haar laatste meters van de wereldreis zeilt. ๐Ÿ—“ zaterdag 25 oktober ๐Ÿ•‘ Rond 14:00 uur ๐Ÿ“ aanloophaven Zeewolde Een extra groot dankjewel aan iedereen die deze reis mogelijk maakte: Aan de mensen die onderdelen opstuurd...