Doorgaan naar hoofdcontent

terug naar beneden

Het was een bijzonder koude nacht op 1400 meter in het hutje Fare Mato. Per honderd meter omhoog gaat er een graad Celsius vanaf. Hierdoor lag de nacht temperatuur onder de 10 graden!! Brrr

Het plan was dat we vroeg aan onze tocht naar beneden zouden beginnen. Stefanie moest namelijk ook nog werken. Het originele plan was dus ontbijten in het donker en dan met het eerste licht naar beneden lopen.
Dit viel geheel in het water door de stevige buien en indrukwekkende klappen wind gedurende de nacht. Jeroen was als eerste zijn bed uit om 06:15. het eerste licht was al daar, maar ging gepaard met regen en wind.
De puppy moest uit en de rest wilde nog wel even slapen. Ik gaf ze groot gelijk want dit waren geen condities om naar beneden te lopen.

Pas 3 uur later, om 9 uur hadden we het ontbijt naar binnen gewerkt, de hut opgeruimd en onze tassen gepakt. De wind was gaan liggen maar het miezerde nog steeds. De voorspelde droge ochtend was ver te zoeken, de middag zou veel regen hebben. Er zat dus niks anders op dan voorzichtig naar beneden lopen. Stefanie had alle hoop op het bijwonen van haar laatste werkdag opgegeven. Zodoende hadden we alle tijd om rustig naar beneden te lopen.

Het viel gelukkig mee, er zijn een paar kleine val partijen geweest maar iedereen is op de berg gebleven. Halverwege de tocht naar beneden kwamen we uit de wolken en begon het zonnetje zelfs te schijnen.

Tussen 1 en 2 uur in de middag kwamen we aan bij het restaurant Belvedère. Hier besloten we onze tocht natuurlijk te vieren met een biertje of meer. De keuken zat helaas dicht toen we besloten om wat te eten. Hierdoor zat er niks anders op om met het laatste beetje daglicht aan de laatste 600 meter naar beneden te beginnen.

De voeten en benen deden zeer, een een uurtje was het pikke donker en iedereen had honger als een paard. Aan ons hike schema kan nog wel iets verbeter worden. We hadden wel weer mazzel dat we het laatste stukje achter in een pickup konden springen. De dames die reden zetten ons af bij de auto van Stefanie.
De grote vraag was nu waar we zouden eten. Ada stelde voor om 1 van de foodtrucks te proberen.

Zo aten moe maar zeker voldaan heerlijk friet met spareribs en rauwe vis in zeewater. Een mooie manier om dit avontuur af te sluiten.

Vannacht om 04:30 land Justin. Gelukkig weet hij waar de boot ligt en rijden er taxi's. Wij hebben besloten hem niet op te halen, dat doen we ons zelf maar niet aan. Het was namelijk al weer middernacht toen de boot was opgeruimd en we konden gaan slapen.
Jeroen vangt Justin op bij point Venus. We hopen stiekem dat de vlucht een beetje vertraagd. We kunnen de uurtjes slaap wel gebruiken.

Morgen doen we een soort van afscheidsparty dinner voor Stefanie. Die vliegt namelijk maandag weer richting huis. Dit zou vast wel weer uit de hand lopen…

Daan, Ollie & Jeroen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Spinakker tape

De voorbereidingen voor de oversteek zijn vandaag weer in volle gang. Tenminste voor Ollie en Daan, want Jeroen ligt nog steeds ziek op bed. Ollie heeft s’ochtends de afwas gedaan en Daan water gehaald bij het dingy dock.  S’middags wou Ollie graag wat dingen regelen op ze laptop. Dit kon niet aanboord, want ons internet was op. Daan wou boodschappen doen en een nieuw internet kaartje kopen. Dus Ollie en Daan zijn samen naar de kant gegaan en hebben Jeroen aan ze lot overgelaten.  Sailing Ohana de catamaran waar we laatst een cake voor hebben gemaakt. Zij zijn al een tijdje onderweg naar Paaseiland. Zij hebben in de eerste dagen hun spinnaker gescheurd. Ze hebben ons gevraagd of we daar reparatie tape voor konden halen en mee wouden nemen naar Paaseiland. Dit konden we niet vinden in Panama city. Dus hebben we gevraagd aan andere cruisers die nog aan de andere kant van het kanaal zijn of ze die mee kunnen nemen bij de zeilmaker in Shelter bay marina.  Parker en Katy...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...