Doorgaan naar hoofdcontent

School bezoeken

Om 07:00 werden we vergezeld door Fara. Een jonge van 17 die hier van het eiland komt en waar we gister de hele dag zijn op getrokken. Hij had dragonfruit meegenomen uit de tuin van zijn vader! Wat een lekkere verrassing. Het was wel wat vroeg maar gelukkig waren we al wakker. Even later kwam Roonui ook langs. Van Roonui en zijn vrouw hebben we gister de rondleiding gekregen.

Niemand had nog ontbeten dus Jeroen stelde voor om Nederlandse pannenkoeken te maken. Dat vonden wij natuurlijk een goed idee. De pannenkoeken vielen goed in de smaak bij Fara en Roonui. Ze vonden vooral de combinatie met Hollandse stroop lekker.

Hierna zijn we naar het huis van Roonui gegaan. We mochten zijn internet even gebruiken. Erg fijn om het thuis front weer even een berichtje te sturen.

In Panama hadden we gereedschap en voetballen gekocht om te geven aan de bevolking in Polynesië. We besloten om dit aan de school te geven. Na het appen liepen naar de school om dit te geven.

Op de school hebben we met de kinderen gevoetbald, gevolleybald en gezongen (zij zongen voor ons) Ze waren super blij met de cadeautjes. We hebben met een wereld kaart laten zien welk route we gevaren hebben tot Nukutavake. Als afscheid cadeau kregen we kettingen (elk van ons kreeg een bloemen ketting en een schelpen ketting) en een steen met de text (vertaald) "Van de bevolking van Nukutavake, we wensen jullie een veilige vaart" Super leuk!

Na veel afscheid knuffels was het tijd om de trossen los te gooien. Jeroen vaarde weer achter Daan aan. Daan zwom voor de boot om te navigeren door het water.

Het is ongeveer een dag varen naar Amanu. Amanu wordt het eerste atol voor ons. Om hier in te komen moet je door een pas. Hier kan erg veel stroming staan wel tot 12 knopen. Dus dit kan best wel trikkie zijn. Morgen zullen we hier meer over uit leggen.

Jeroen, Ollie & Daan

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...