Na een rustig eerste nachtje achter het anker in de baai van Weymouth, was het gisteren tijd om proviand in te slaan.
De eerste taak was de buitenboord motor uit zijn winterslaap halen. Deze had sinds vorig jaar september niet meer gelopen. Gelukkig was die goed weggezet met speciale brandstof en was het 5 keer trekken en toen liep die weer.
De tweede taak was het instellen van het ankeralarm op afstand. Na het betalen van het gigantische bedrag van 4 euro was het mogelijk om een berichtje te krijgen van op onze telefoons als de boot uit het ingestelde ankergebied zou drijven.
Hierna een paar lege tassen bijenkaar gezocht en zijn we naar de de kant gevaren. Dit was best wel een dingetje om de boot zo achter der anker achter te laten. Gelukkig konden we grote gedeeltes over de boulevard lopen en zo de boot nog een beetje in de gaten houden.
Bij de halfords hebben we een pomp gevonden met manometer die als het goed is op de waterslag demper van de watermaker past. Dit gaan we morgen maar eens proberen.
Qua boodschappen viel het voor de rest mee, we hebben vooral wat afbak brood, kwark en verse groenten en fruit gehaald. In een soort van bouwmarkt waar we voor ty-raps waren kwamen ook een schap met pasta tegen waar we alleen maar heet water bij hoeven te gooien. Die eten we vaak tijdens het zeilen en zijn nu dus uitverkocht in die winkel 
Toen we weer terug op de boot waren hebben we alle boodschappen ingeruimd en een lekker boordje kip shoarma gegeten. Deze kip was door Daan zelf gekruid en dit was erg goed gelukt.
Omdat het toch zaterdag avond was besloten we ook een kijkje te nemen in het bruisende Weymouth. Voor een plaats waar we beide nog nooit iets van gehoord hadden was het prima stappen hier. Jammer dat we weer met de rubberboot heen en weer moesten, hierdoor konden we niet beide helemaal los gaan. Het was toch zo maar 0500 uur voordat we ons nest in doken.
We werden gewerkt door de border force. 3 man sterk die kwamen kijken of wij ons wel goed hadden ingeklaard hier in Engeland. Dit was dus niet het geval, illegaal in Engeland dus.
Gelukkig konden de heren wel lachen om onze brakke koppen. Ze hebben even heel vlug door de boot gekeken, veel vragen gesteld, de documenten van de boot doorgenomen, onze paspoorten gecontroleerd en ons les gegeven hoe we ons moesten inklaren.
Fijn dat de heren niet de moeilijkste waren, anders hadden ze ons moeten escorteren het land uit. Dit zou dan inhouden dat we naar zee hadden gemoeten tot een afstand van 12 mijl van de kust. of we daarna dan wel weer welkom waren, weten we niet geheel zeker.
Nadat de heren ons verlaten hadden zijn we snel weer onder de dekens gekropen, maar niet voordat we de kussen uit de punt van de boot voor de laatste keer buiten in de zon te drogen hebben gelegd.
Voor de rest van dag hebben we lekker lui gedaan, beetje gezwommen, de boot opgeruimd en wat gegeten. Tijdens het zwemmen hebben we de basis dingen van het freediven door genomen. Het anker ligt op ongeveer 6 meter diep en hier kon Daan nu ook naar toe duiken. Toen het klaren een beetje goed ging had hij hier zelfs nog wat tijd over om om zich heen te kijken
De zon heeft in ieder geval goed zijn werk gedaan en Daan kan nu eindelijk weer in zijn eigen bed slapen. Het rommelhok is weer het rommelhok en nu voelt de boot toch weer een stuk meer opgeruimd.
Vanavond stond er pasta op het menu. Daan was helemaal klaar met dat gejank van hem en heeft hier een prima oplossing voor gevonden. De uien worden tegenwoordig gesneden met een duikbril op.
Nu lekker slapen, morgen nog wat prutsen aan de boot/watermaker en gaan we ook maar eens kijken wanneer we hier weer vertrekken.
Daan & Jeroen
Reacties
Een reactie posten