Lizard point, ten zuiden van Falmouth is nog 320 mijlen weg. Voor het gros van alle zeilers ter wereld een gigantische afstand, wij zeggen dat we er bijna zijn. Dan is het jaren van oceaan zeilen klaar. We zullen dan het laatste "stukje" door bekend water varen. Naja voor mij dan, Daan is hier net zo bekend als in Frans Polynesië of het Caribische gebied. Hoe bijzonder is dat. Daan ligt nog heerlijk te slapen, de zee is weer kalm en er staat een lekker windje in de rug. Nog even alle tijd voor niks. Ik heb net uren gelezen, luisterde ruim een uur muziek terwijl ik naar het water staarde. Dat zal nooit gaan vervelen. De lucht is grijs, af en toe breekt een enkele zonnestraal door de wolken. Dan kleurt de oceaan weer even van het grauwe grijs naar het indrukwekkende diepe blauw. Nog even dit en niks anders. Gek eigenlijk maar zo normaal, mooi en bijzonder tegelijk. Aan alles zit een
Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren. We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...
Reacties
Een reactie posten