Doorgaan naar hoofdcontent

Week 3 Sint Helena naar Kaapverdië

In het begin van deze week kwamen we terecht in veel onweersbuien. Dit was te verwachten, want hier staan de doldrums om bekend om. Maar leuk is het zeker niet. Het is toch altijd een beetje spannend onweersbuien op zee. Gelukkig waren ze lang niet zo heftig als de buien tijdens de oversteek van Australië naar Lombok.

Ook zijn we deze week onze grote vriend zeegras weer tegen gekomen. Weten jullie het nog dat we in de Caribbean zoveel last hadden van zeegras? Dit bleef achter alles hangen. De schroef, het roer en het blad van Harry. Daar waren mega velden wat allemaal aan deze kant van de oceaan is ontstaan. Gelukkig varen we nu op de plek waar het ontstaat en dus zijn de velden helemaal niet groot. We hebben dus ook maar een keer de schroef hoeven schoon te draaien en een paar keer het roerblad van harry schoon gemaakt.

Dan iets heel vervelends. Het grootzeil is gescheurd. Dit was te verwachten, want we hadden al wat stiksels los zien zitten. Nu ging het helaas echt mis. Het grote voordeel was dat het zeil perfect gescheurd was. Precies op een overlappende naad. Op een rustige dag hebben we het zeil los gehaald en heeft Jeroen het zeil kunnen naaien. Het ziet er zeker niet meer als nieuw uit, maar we hebben er vertrouwen in dat het weer even blijft zitten. Het naaien was zeker niet makkelijk, want het zeil is mega dik en dus heeft het een paar naalden gekost. Ook is het belangrijk dat de vorm hetzelfde blijft. Gelukkig is dit helemaal goed gekomen door Jeroen ze gouden handjes.

Morgen zullen we aankomen in Boa Vista. We hebben ontzettend veel geluk gehad met de doldrums. We waren er eigenlijk wel zeker van dat we in een windstilte terecht zouden komen hier, maar dat is niet gebeurd gelukkig. We hebben niet continue de rechtstreekse koers kunnen varen, maar dat is geen probleem want we gingen in ieder geval wel vooruit en relatief de goede kant op.

Dan nog even de cijfers van de derde week:

Gevaren afstand: 833nm
Gemiddelde snelheid: 5,0 knopen
Dag record: 141nm
Afstand te gaan naar Kaapverdië: 89nm
Afstand te gaan naar de Azoren: 1389nm

Jeroen & Daan

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...