Wachten op Gabrielle

We liggen nog steeds voor anker bij Terceira op de Azoren. De kussens zijn eindelijk bijna droog na een paar dagen heerlijk weer. Het dek leek de afgelopen dagen meer op een wasserette dan op een zeilboot. Maar nu richten we onze blik op de lucht, want daar komt Gabrielle aanwaaien.

Gabrielle is officieel een tropische storm met windsnelheden rond de 43 knopen (9 Bft, storm). Ze schuift noordwestwaarts over de Atlantische Oceaan en kan de komende dagen nog aansterken richting orkaankracht. De exacte koers is altijd moeilijk te bepalen, maar ze lijkt haar zinnen te hebben gezet op de Azoren.

Hier liggen wij voor de haven van Terceira ten anker, maar houden de optie open om een plekje binnen te zoeken als Gabrielle besluit recht over ons heen te denderen.

Waarom nu al die stormen? Dat is niet verrassend eigenlijk. Het Atlantische orkaanseizoen loopt van juni tot eind november, met de piek in augustus–oktober. Het warme oceaanwater is het belangrijkste ingrediënt voor die tropische systemen en laat die oceaan nou net lekker warm zijn op het moment.

Voor nu liggen we rustig te dobberen en checken meerdere malen per dan het weer. Morgen komt er regen, dus waarschijnlijk wordt het uitslapen, bankhangen of als we ons heel actief voelen een kunnen we wat poetsen.

Na Gabrielle hopen we een goed weerwindow te vinden om richting Engeland te varen. Of dat snel lukt, hangt af van haar én van eventuele nieuwe stormvrienden die de oceaan nog onze kant op sturen.

Tot die tijd: koffie, weerkaarten en veel geduld…

Daan & Jeroen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren. We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Meer lezen

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

Meer lezen

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...

Meer lezen

Zoeken in deze blog