Doorgaan naar hoofdcontent

Mijlpaal

4 weken onderweg wauw wat een prestatie en het einde is inzicht. We zijn ons nog niet aan het vervelen. Hebben elkaar nog niet de hersens in gestaan en we hallucineren nog niet over zeemeerminnen. Nou echt klagen mogen we dus niet. Wat we het meest missen? Jeroen mist eigenlijk verder niks van het vasteland. Hij mist ze spotify, op de een of andere manier heeft die het voor elkaar gekregen om perongelijk uit te loggen, waardoor die niet bij ze muziek en podcasts kan. Dit gebeurde al een paar dagen geleden en is toch wel erg vervelend.

Daan kan nog wel in ze spotify, maar voor hoelang nog? De 30 dagen zijn bijna voorbij en dus spotify ook, maar dat is niet wat Daan mist. Voor Daan is het stukje bewegen wel het gene wat die het meest mist. Het zegt al genoeg dat we op een dag niet meer dan 500 stappen zetten, want ja de boot is nou eenmaal niet zo groot en we kunnen niet over water lopen. Dat is natuurlijk echt heel weinig en dat al voor 4 weken lang. Vervelend is het, maar niet het einde van de wereld natuurlijk. We zullen als we aan komen wel weer een stukje lopen en dan zijn we na een 1 km al helemaal kapot.

Daar in tegen varen we nog steeds met een mooi snelheid ons daggemiddelde over 4 weken is 145 mijl. Zeker iets om trots op te zijn. Voor hoever je daar trots op kan zijn, want we hebben niet zoveel invloed op het weer.

Gister vertelde we jullie over wat zoutwater in het kussen van de bank. Dit hebben we af ge zoet en laten drogen buiten in de zon vandaag. De lekkage was nergens te bekennen. Er was dus nog maar een optie over en dat is het water wat tussen het luik is gekomen. Dit moet dus meer zijn gewest dan we gedacht hebben. We krijgen momenteel helemaal geen water meer over dus we zullen zien of het droog blijft.

Gevaren afstand: 143nm
Gemiddelde snelheid: 6,0 knopen
Afstand te gaan: 1143nm

Jeroen & Daan

Reacties

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...