Doorgaan naar hoofdcontent

Orkaankracht!!

Natuurlijk hebben wij ons zelf en beetje verwend met Pasen. Geen chocolade eitjes, maar een heuse paas brunch aan boord van de Senang.

Daan kwam gisteren met dit idee en zo hebben beide boten wat lekkers gemaakt om te eten.
Daan een blik gehaktallen en een pakje sate saus. (iets wat op de Senang zeer in de smaak viel) Ollie maakte een brownie en Jeroen bakje een boord. kaas mee, worst mee en natuurlijk een flesje wijn voor na het eten.
Op de Senang hadden ze(Vara) een lekker rumcake gemaakt, een eiersalade en heerlijk een verse fruitsalade!
We hebben zwaar kunnen genieten, van het eten en van de gezelligheid.
Genoeg te vertellen over wat ieder had meegemaakt de laatste tijd. Het barre weer, hun avonturen op Pitcairn, onze laatste dagen op Rapa Nui, hun eerste dagen hier op Gambier en natuurlijk genoeg andere onderwerpen.

Een van de onderwerpen waren de gigantische wind stoten hier in de baai. We hebben de hele nachg onze windmeter aan laten staan en hebben de zwaarste windstoot ooit op de challenger gemeten! 74.8 knopen!!!! Dit is bizar veel wind. meer als 10 knopen meer als orkaan kracht!! Bijzonder dat de windmeter op de mast is blijven zitten. Het enige voordeel hier is dat windstoten echt kort zijn, vaak minder dan 15 seconden daarna is het weer stil. Zo valt het erg mee met de krachten om ons ankergerij.
De windstoten bleven de hele dag. Tijdens de brunch op de Senang hebben we 2 keer onze dinghy omgedraaid. door de zware windstoten was deze opgetild en omgeslagen. Gelukkig hadden we dit zien komen en zo zat de buitenboordmotor nog veilig op de steun van de Challenger.

De tijd was echt voorbij gevlogen, pas om 20:00 waren we weer terug op de boot. Het roeien met de zware wind was een uitdaging maar we hebben het gehaald. voor de zekerheid ligt de bijboot nu goed vast gesjord op dek. morgen worden de weersomstandigheden weer beter. Misschien zelfs goed genoeg om te verkassen. Dan waarschijnlijk naar de volgende baai aan de noordzijde van dit eilandje.

Daan, Ollie & Jeroen

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Thuis. Echt thuis...

Na drieënhalf jaar op zee was daar ineens dat moment: de haven van Zeewolde, de kade vol mensen en het geluid van applaus en gejuich dat over het water rolde. Wat een thuiskomst! Ruim 120 man stonden ons op te wachten; familie, vrienden, buren, bekenden van vroeger en zeilvrienden van onderweg. Er was muziek, vuurwerk, tranen en vooral: heel veel warmte. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen. Eerlijk geven we toe dat we wel iets wat overprikkeld waren.  We willen iedereen die er was, en iedereen die op afstand heeft meegeleefd, enorm bedanken. Jullie waren er niet alleen bij de aankomst, maar eigenlijk de hele reis door. Via berichtjes, reacties en goede wensen. Soms gelezen op een eilandje midden in de Stille Oceaan, soms onder de skyline van een heuse metropool, maar altijd met veel plezier, omdat het een stukje van thuis mee aan boord bracht. En nu zijn we dus weer écht thuis. Dat klinkt simpel, maar eerlijk is eerlijk: het is best even wennen. Na jaren leven met de wind, ...

Toilet

Tijdens het zeilen is naar het toilet gaan al een hele opgave. Voor sommige mensen is het dagelijkse bezoek op het toilet een rust moment. Nou we kunnen jullie vertellen op een zeilende boot is dat alles behalve rust gevend. Toch wen je eraan en wordt het allemaal normaal. Wat trouwens ook wel vervelend is als er een grootboodschap gedaan moet worden. Normaal niet zo erg want de boot lucht lekker door, maar als de luikjes allemaal dicht zitten. Blijft dit nogal lang hangen. Dit is vervelend maar niet heel erg. Gewoon buiten even een luchtje scheppen. Wat wel erg vervelend is dat het toilet vaak niet door spoelt. Door middel van een handmatige pomp. Pompen we zeewater door het toilet om de behoeftes de zee in te pompen. Alleen tijdens het zeilen werkt dit vaak niet goed. De pomp zuigt lucht aan en dan gebeurd er vrij weinig. Je blijft dan maar pompen. Het ergste is dat die dan in een keer gaat en een beetje behoeftes om hoog schieten als je het niet rustig genoeg doet. Het is ons al...

BBQ bij de burgermeester

Het is zondag en dat betekend dat er een kerkdienst is. Vorige keer vonden we het zo leuk. In Nukutavake. Dat we besloten om hier in Amanu nog een keer te gaan. Deze keer ging Jeroen niet mee, want die vond een keer in ze leven naar een kerk dienst wel genoeg. Ollie, Eva, Son yung en de kinderen om 8 uur naar de kerk. Deze kerk bleek weer een beetje anders te zijn dan die in Nukutavake. Hij was kleiner en er waren veel minder mensen. Omdat hier ook geen scherm hing om de text mee te lezen om te zingen vroegen we een boekje van een lokale bewoner. Die hielp ons naar de juiste liedjes en zo konden we een beetje mee zingen. Najah zingen je kan het beter bleren noemen. Aan het eind van de dienst kregen we 4 plakken cake, ranja en chips. We willen wel vaker naar deze kerk ;) Om 11:30 begon de bbq. De burgermeester had gister een varken geslacht en deze vanochtend onder de grond gebbqt. Deze manier van bbq’n is een traditie in Polynesië. Er waren z’n 30 man op de bbq. Er was van alles te...